dot Home - start
dot Historie
dot Emmen centrum
dot Wijken buurten straten
dot Cultuur
dot Straatnamen

dot Gemeente archief
De historie van Emmen in woord en beeld

Op 19 december 2018 heeft HE van de heer S.G. (Geert) Hovenkamp uit Hilversum zijn gehele digitale archief in ontvangst mogen nemen. Gedurende 25 jaar heeft hij onderzoek gedaan naar familierelaties in Emmen en de locatie waar ze woonden (periode van omstreeks 1600 tot 1832) Het is in omvang, compleetheid en geordendheid mogelijk het grootste particuliere archief van Emmen. In samenwerking met het Erfgoednetwerk zal bekeken worden hoe e.e.a. ontsloten kan worden.
Geert, bedankt ! ! !

Logo Historisch Emmen

Historisch Emmen toevoegen aan uw favorieten

blauwe lijn
dot Laatst gewijzigd dot Over deze site dot Sitemap dot E-mail dot

Hoofdstraat: Wielens - Tepper Omhoog


Bewoning: Omhoog

jaar sectie eigenaar
1807 - -
1832 - -
1880 - -
1916 - -

Wielens: Omhoog


Hotel Wielens voor de verbouwing van 1908
Foto genomen voor 1908.
Rechtsachter is de doorrijdschuur te zien die dat jaar verbouwd zou gaan worden tot
stalling met bovenzaal.
Foto: A.Pool.

Hoofdstraat-w5e ehof 2-02
Eén van de oudst bekende foto's waarop
de veranda aan de voorkant al is te zien.
Foto: E.Hof.


Hotel Wielens direct na de verbouwing van 1908. Het was toen uitgebreid met een veranda en een achterbovenzaal. Het kleine sparretje op de voorgrond is geplant ter gelegenheid van de inhuldiging van koningin Wilhelmina in 1898.
Foto: E.Hof.

Hoofdstraat-w5e ehof 2-17
Foto: E.Hof.

Foto Historisch Emmen Hoofdstraat Wielens
Detail van een bord aan de gevel.
Foto: EC 11 maart 1971.


Uitvergroting van foto rechts.

van tot ondernemer adres
1875 1911 J.Wielens, hotelier -
1911 1937 W.Wielens, hotelier Hoofdstraat 53 (1932)
1937 1943 E.Wielens, hotelier -

Op 23 december 1881 vroeg de logementhouder Jan Wielens (1845-1911) een vergunning aan "tot verkoop van sterke drank in het klein" voor zijn logement waarover dit artikel gaat. Reden hiertoe was dat op 28 juni 1881 de "wet tot regeling van den kleinhandel in sterken drank" van kracht was geworden.

Jan Wielens (1845-1911) geboren te Westenesch, was een zoon van de landbouwer Jan Wielens (1815-1875) en Jantien Braam (1820-1899). Hij huwde in 1874 te Emmen met Emelina Geziena de Vroome, geboren te Smilde. Bij zijn huwelijk gaf Jan Wielens op landbouwer van beroep te zijn. Uit dit huwelijk kwamen vijf kinderen voort, allen geboren te Emmen:

  • Jan (1875-1959)
  • Willem (1876-1876)
  • Willem (1877-1946). Zette het hotel voort.
  • Hendrik (*1880). Zie verder Stationsstraat.
  • Johannes (1883-1918)

Bij de geboorte van zijn zoon Jan in 1875 gaf Jan Wielens (1845-1911) nog op landbouwer van beroep te zijn. Zijn vrouw Emelina Geziena de Vroome gaf toen op logementhoudster te zijn. Bij de geboorte van de andere vier kinderen gaven beide op logementhouder te zijn.

In de Franse Tijd (1795-1813) was het bestuur der gemeente Emmen van mening dat er ook een "huis der gemeente" moest komen, waar het bestuur rustig kon vergaderen en werken. Ze besloten voor dat doel een gedeelte van Wielens te huren voor f 30,- per jaar en f 20,- voor het licht.

De toenmalige logementhouder Jan Wielens te Emmen vroeg op 23 december 1881 een vergunning aan tot verkoop van sterke drank in het klein omdat de "wet tot regeling van den kleinhandel in sterken drank" op 28 juni 1881 van kracht werd met de publicatie in staatsblad nummer 97. Deze vergunning die per 1 mei 1882 door burgemeester W.Tijmes werd verleend, gold toen uitsluitend voor de volgende lokaliteiten: de jachtweide (waarmee vroeger de gelagkamer werd bedoeld), de voorkamer en de beide bovenkamers. Deze bovenkamers bevonden zich aan de voorzijde van het gebouw.

Vóór 1882 diende de benedenverdieping als gemeentehuis. Hier was toen ook het kadaster ondergebracht. Op de verdieping, aan de zijde van de Twentsche Bank, werd het kantongerecht ondergebracht.

Het gemeentehuis, kantongerecht en kadaster verhuisden in 1882 naar de herenboerderij van H.F.Gosselaar aan de markt. Deze boerderij, door Gosselaar in 1874 gebouwd, werd voor het nieuwe doel geheel aangepast. Het gemeentehuis bleef daar tot 1970 gevestigd. Dat jaar betrok de gemeente Emmen het gemeentehuis ten westen van de Hondsrugweg.

Op 12 april 1905 werd de drankvergunning aangepast met het aangeven van de oppervlaktes der lokaliteiten waarop de vergunning betrekking had: jachtweide-36m2, voorkamer-27m2, de noordelijke bovenkamer 33m2 en de zuidelijke bovenkamer bijna 28m2.

In 1908 werd de kap van doorrijdschuur aan de achterzijde van het pand vervangen door "ene nieuwe stalling met bovenzaal" van 126m2 en toneelkamer van 29m2 werden ondergebracht.

De voorzijde van het pand werd toen voorzien van een open veranda. Architect ervan was Rigt Kliphuis. (bron: B.J.Mensingh 2002, p.171-172). De vergunning werd op 21 augustus van dat jaar aangepast en getekend door burgemeester A.F.Meijer.

Jan Wielens overleed in oktober 1911, 66 jaar oud. Vlak voor zijn overlijden, op 12 september 1911, werd bij besluit van burgemeester C.van der Wal en wethouders de vergunning overgeschreven op naam van zijn zoon Willem Wielens. Willem Wielens (1877-1946) huwde in 1913 met Johanna Maria Hars.

In opdracht van Willem en Johanna werd het pand in 1935 gemoderniseerd onder architectuur van architect J.van der Horst. De Emmer Courant van mei 1935: "Ook het bekende oude hotel Wielens alhier doet mee aan de algeheele aanpassing van Emmen." Daarbij werd de jachtweide uitgebreid tot ruim 64m2 en ontstond het balkon aan de noordzijde. De veranda werd vernieuwd en van een plat dak voorzien. Het metselwerk werd vervangen door wit pleisterwerk met een motief van grote stenen. Het aantal hotelkamers werd uitgebreid tot zeven.

Na het overlijden van haar moeder nam dochter Emelien [Emmie] het roer over. Zij was de laatste eigenaar van het hotel met de familienaam Wielens.

Tijdens de oorlogsjaren werd het hotel overgenomen door Jannes Tepper.

Voor de Tweede Wereldoorlog maakte H.de Lange gebruik van het hotel om danslessen te geven. In mei 1937 nam De Lange een nieuwe dansschool in gebruik aan de Parallelweg 7. Bron: EC mei 1937.

 


Hotel Wielens in november 1924
ter gelegenheid van de huldiging van mevrouw Van Riel-Smeenge, oud schoolopzienster.
Foto uit “Wereldrevue” van 7 november 1924.
Collectie: R.Boelens.

Op 1 november 1924 poseerde een grote groep mensen voor Hotel Wielens. Zij waren bijeengekomen voor de huldiging van mevrouw Henderike Alberdina van Riel-Smeenge.

In 1958 overleed Henderike Alberdina van Riel-Smeenge. Zij was voormalig voorzitster van het Comité van ingezetenen uit Emmen en bekend als de vrouw die in 1926 de Nederlandse pers opmerkzaam maakte op de erbarmelijke toestanden in de veenstreek. Zij was een actieve en energieke vrouw die naast haar gezin een belangrijke rol in Drenthe speelde.

Henderike werd in 1879 geboren in een gegoede Drentse familie. Ze kreeg een gedegen opleiding en had graag rechten willen studeren. Maar Henderike trouwde en volgde haar man naar Hoofddorp waar hij tot directeur van het post- en telegraafkantoor was benoemd. Uit haar verdere levensloop blijkt dat ze een onafhankelijke positie verkreeg door andere wegen te bewandelen en dat ze zowel toen als nu als voorbeeld voor veel vrouwen kan dienen. Henderike van Riel-Smeenge werd in Hoofddorp lid van de vereniging voor gelijkberechtiging van de vrouw en het 'was haar vaste overtuiging, dat de vrouw gerechtigd was en ook hiertoe bekwaam om elke positie in het maatschappelijke leven te bekleden'.

H.Koning, inspecteur van het lager onderwijs in Assen, schreef dat ze in haar latere levensjaren teleurgesteld was dat zo weinig vrouwen een leidinggevende functie ambieerden. Haar gevoel van teleurstelling en haar onbegrip voor vrouwen die kansen lieten liggen, kwamen voort uit haar eigen ervaringen.

In 1916 verhuisde Henderike van Riel-Smeenge naar Emmen - haar man was naar Emmen overgeplaatst - en begon daar een carričre in het onderwijs. In 1917 kreeg ze een betrekking als arrondissementsschoolopziener. In 1924 moest ze deze baan echter opgeven omdat gehuwde vrouwen volgens de wet geen openbare ambten mochten vervullen. Gelukkig veranderde dat in 1926 waardoor Henderike van Riel-Smeenge tot inspectrice van het lager onderwijs in Borger kon worden benoemd.

In 1936 zou ze inspectrice in Assen worden. Met een onderbreking tijdens de Tweede Wereldoorlog - ze weigerde de Duitse voorschriften te volgen - zou ze deze functie tot haar pensionering in 1946 vervullen.

Henderike van Riel-Smeenge was behalve op het gebied van het onderwijs ook zeer actief in de politiek. In dit licht moeten haar inspanningen voor de 'stervende veenstreek' gezien worden. Ze was lid van de gemeenteraad van Emmen en vervulde diverse bestuurlijke functies binnen de Liberale Staatspartij. Ook was ze lid van de vrouwengroep van de Liberale Staatspartij. Het lidmaatschap was vanzelfsprekend voor deze 'voorvechtster van de vrouwenemancipatie'. Ze was actief in verschillende besturen van locale en landelijke vrouwenverenigingen.

In Emmen en Assen richtte ze afdelingen op van de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen. Vrouwenemancipatie en onderwijs gingen voor haar hand in hand. Henderike van Riel-Smeenge vond een goede opleiding voor opgroeiende meisjes heel erg belangrijk. Het is opvallend dat van vrouwen als Henderike van Riel-Smeenge wordt gezegd dat ze 'dominant' waren, felle kritiek konden leveren en sterk door hun vaders beďnvloed waren. Henderike zou van haar vader 'haar strijdbare natuur en haar politieke belangstelling' geërfd hebben. Daarbij wordt voorbij gegaan aan het feit dat vrouwen in deze tijd - wilden ze iets bereiken - niet op hun mondje gevallen kónden zijn. De vooraanstaande positie van haar man speelde waarschijnlijk eveneens een rol; dit ondanks het feit dat hij reeds in 1932 overleed.

In de verschillende biografieën staat niet te lezen hoe Henderike van Riel-Smeenge na haar pensionering in 1946 de tegenstand van politici zoals Romme tegen de opheffing van het verbod op arbeid van gehuwde ambtenaressen in de jaren vijftig ervoer. Ongetwijfeld had ze hier net zo weinig begrip voor als voor vrouwen die zonder wettelijke tegenwerking uitdagingen uit de weg gingen. Ze stelde niet alleen hoge eisen aan zichzelf, maar ook aan anderen. Koning noemt haar met recht 'een grote Drentse vrouw'.

Bron: Krüderige wieven: Drentse vrouwen in de twintigste eeuw / onder red. van Marion Hoogendijk. Een artikel van Petra Broomans. ISBN 90-6011-726-3, NUGI 644


Tepper: Omhoog

Hoofdstraat-w5e ehof 2-07
Foto: E.Hof.


Jannes Tepper (50 jaar) hotelier/entertainer
van Huize Wielens.
Foto: H.Tepper

Hoofdstraat-w5e boek 1-18
Foto: S.Hoek-Beugeling.

Foto Historisch Emmen Hoofdstraat Wielens Tepper
Trijntje [Tine] Maria Gillot.

Hoofdstraat-w5e dvds 2-07
Foto: mevr.Davids.

Hoofdstraat-w5e mwie 1-01
Luciferdoosje van Huize Wielens.
Collectie M.Wiegertjes.


Koos Naber met de zingende zaag en Jannes Tepper met de lepels.
Foto: H.Tepper

van tot ondernemer adres
1943 1968 J.Tepper, hotelier Hoofdstraat 1-3 (1962)
1968 1972 W.Datuma, exploitant -

Op 11 mei 1943 werd de volledige vergunning overgeschreven op naam van Jannes Tepper. Burgemeester J.L.Bouma zette zijn handtekening nadat de waarnemend secretaris generaal van het departement van sociale zaken bij beschikking van 12 april 1943, no 363 G, afdeling Volksgezondheid hiervoor toestemming had verleend.

Jannes Tepper (1908-1986) geboren als zoon van Alle Tepper en Jacomina Siersema huwde in 1934 met Trijntje [Tine] Maria Gillot uit Delfzijl. Uit dit huwelijk kwamen drie kinderen voort: Alle Hendrik Tepper (*1935), Hendrik Jacob Tepper (*1941) en Mia Maria Tepper (*1949). Het echtpaar Tepper bewoonde een woning aan de Dennenlaan, die het daar had laten bouwen.

Na voltooiing van een 3-jarige HBS opleiding in Coevorden trad Jannes in dienst bij de gemeente Emmen. Na enige jaren aanvaarde hij een baan bij Staatsbosbeheer eveneens in Emmen.

Jannes was zeer muzikaal. Hij werd drummer in de destijds in het noorden populaire band van Ab Verwer. In die tijd ontwikkelde hij zijn vaardigheid met het als castagnetten laten klinken van twee paplepels. Ook had hij een goede tenorstem. Vanaf de oprichting in 1933 was hij lid van Dubbel Vier. Dit dubbel mannenkwartet repeteerde op vrijdagavond in Hotel Wielens.

Tijdens deze avonden hielp Jannes ook als vrijwilliger bij de bediening. Hij liet zich toen wel eens ontvallen (half serieus, half scherts) dat wanneer de familie Wielens zou stoppen met het bedrijf hij het wel wilde voortzetten. Na het overlijden van Willem Wielens vroeg de weduwe Wielens aan Jannes of hij inderdaad het bedrijf voor eigen rekening en risico zou willen gaan exploiteren. Aldus werd besloten. Jannes nam ontslag bij Staatsbosbeheer en werd hotelier.

De gezinnen Wielens en Tepper verruilden in 1943 van woning. Het gezin Wielens ging met hun hondje Dollie aan de Dennenlaan wonen, in de woning die ze huurden van Jannes Tepper. Het gezin Tepper verhuisde naar Hotel Wielens, dat werd omgedoopt in Hotel Café Restaurant Huize Wielens. Jannes kwam daarmee in een omgeving waar hij zich naar hartelust kon uitleven in zijn hang publiek te vermaken.

Zakelijk werd Jannes bijgestaan door zijn vader, voor bekenden opa Tepper, voor de gasten de "oude heer" Tepper, want hij was een heer. Hij deed de boekhouding en runde vanaf 18 juli 1949 de slijterij in de toen nieuw aangebouwde zuidelijke benedenlokaliteit. De oude heer Tepper was o.a. bestuurslid van het plaatselijke Rode Kruis. Daarnaast was hij voorzitter van het bestuur van een onderlinge ziektekostenverzekering voor de noordelijke provincies. Van verschillende andere bestuursfuncties had hij toen al afstand gedaan.

De grote tuin leverde veel verse groenten, aardappelen en fruit op dankzij het vakkundige beheer door Tinus Aaldering. Deze man kon alles: kippen slachten (geleerd bij het Oosting instituut); het door Jannes en vrienden geschoten wild als hazen, konijnen, fazanten, patrijzen en soms een ree, kookklaar maken; tuinbouw; onderhoud aan het gebouw en andere bijkomende werkzaamheden. Ook brachten de bijen van oom Rieks Siersema jaarlijks een flinke hoeveelheid honing op.

Bij haar huwelijk kon Tine nog geen aardappel koken. Na 1945 volgde zij de cursus voor kok aan de Bakker’s Vakschool in Groningen. Lekker eten klaarmaken voor veel mensen werd niet alleen het beroep van Tine, het werd haar hobby. Zij wou de mensen plezieren en verwennen met haar kookkunsten. Dat gold evenzeer voor de eigen familie die ieder jaar tijdens de Kerst en met Pasen met zo’n 15 tot 20 personen in Huize Wielens werden onthaald. Vermaard waren haar kroketten, elke vrijdag gemaakt van door haar zelf bereide kalfsvleesragout. De halve haantjes, biefstuk, karbonades en gehaktballen waren van onovertroffen kwaliteit.

Tine was altijd in voor nieuwe recepten. Ze stond open voor allerlei kookexperimenten. Zo waren er eens twee vaste restaurantgasten, die eind jaren veertig waren gerepatrieerd uit Indië. Hij was van geboorte Nederlander. Zij was, wat zoals het toen heette, van Indische komaf. Tine zette hen eens, bij wijze van verrassing, een Indische maaltijd voor volgens recept van de cursus. De rijst en de kerriesaus werden zeer op prijs gesteld. Maar, legde meneer haar uit: "het was geen Indisch gerecht". Als mevrouw Tepper het op prijs stelde was zijn vrouw bereid om op een zaterdag echt "Indisch" te koken in hun keuken. Maar wel op een dusdanige manier dat Tine alles kon noteren en met instructies ook zelfwerkzaam kon zijn. Op de bewuste zaterdagochtend tegen tien uur verscheen mevrouw in vol ornaat, in sarong en op slippers. Voor de sambalboontjes werden in de tuin vruchten met de juiste dikte, door haar persoonlijk, op de struik geselecteerd en geplukt. Met kleine pasjes liep ze over het tuinpad in haar kleurige gewaad. Het leek de kampong aan de Hoofdstraat. Knoflook werd gestampt, vlees werd gemarineerd. Sambals bereid. De geuren waren om nooit te vergeten. Zo’n Indische kooksessie werd nog een paar keer herhaald op zaterdag.

Sindsdien aten de gasten van Huize Wielens, de familie Tepper en het personeel bijna wekelijks iets Indisch. Alles vakbekwaam en met geheel eigen stijl uitgeserveerd door Willem Datema, de ober die de familie Tepper en Huize Wielens tot het laatst trouw is gebleven.

Geen van de kinderen heeft het hotelbedrijf voort willen zetten. In 1968 verlieten Jannes en Tine Emmen om in Ommen de huishouding en catering te gaan leiden in serviceflat Riant aldaar. Zij bewoonden daar een appartement tot Tine in 1978 overleed. Jannes ging terug naar Emmen en woonde zijn laatste jaren in de Holdert waar hij in 1986 overleed.

Van 1968 tot 1972 werd Huize Wielens nog slechts geëxploiteerd als café. Willem Datema (*1924) geboren te Groningen, was belast met het dagelijks beheer.

Het Dagblad van het Noorden kopte op 11 maart 1971: "Huize Wielens verdwijnt".

Hotel Wielens werd in 1972 afgebroken. Met de afbraak ging een historisch, van oorsprong eind achttiende eeuw, pand verloren. Bron: EC 5 mei 1972 "Huize Wielens onder slopershamer" door Wim Bisschop.

Na afbraak van het hotel begon Datema een café aan de Weerdingerstraat, het later bekende "Praathuis". Dit café diende de eerste jaren nog als clubhuis voor de voetbalvereniging Drenthina. Na twee jaar Weerdingerstraat huwde Datema in 1974 met Roelfina Jacomina Siersema (1926-1983).

Bron: H.J.Tepper Nijmegen. Huize Wielens was voor hem zijn ouderlijk huis hoewel hij geboren was aan de Dennenlaan in Emmen. Toen hij twee en half jaar oud was verhuisde hij met zijn ouders en zijn broer naar "hun" huis aan de Hoofdstraat 91. Als kind maakte hij kennis met een wereld met heel veel verschillende mensen, ideeën en gewoonten. De stamgasten van het café, de biljarters, de kaarters, de vaste gasten van het hotel, de passanten, de artiesten en natuurlijk Dubbel Vier, het zingend dubbel mannenkwartet, die elke vrijdagavond met sociëteitvergunning, het aangename met het nog aangenamere verenigde.


Foto: P.Bergsma


Dubbel Vier: Omhoog


Dubbel Vier
Foto: S.Hoek-Beugeling


Dubbel Vier
Foto: S.Hoek-Beugeling


Foto: S.Hoek-Beugeling


Links: Harem (Jaap van Brummelen, Dirk Kort en Olf Veldhuis) en eunuch (Jan Ploeger)
Rechts: Columbus (Jannes Tepper) en stuurman Krelis (Harm Jan van Peer)
Jannes stelt de vraag aan zijn varensmetgezel op een melodie uit de Barbier van Sevilla:

"Zeg stuurman Krelis,
als ’t niet te veel is,
zeg me dan even:
waar zijn we gebleven?"
Foto: S.Hoek-Beugeling

In Huize Wielens waren velen te gast, de regelmatig terugkerende handelsreizigers, landmeters, employees van nieuwe industrieën maar ook artiesten die in de bovenzaal of elders moesten optreden. Ze kwamen en gingen. Vele passanten deden het etablissement aan waaronder kermiseigenaren, Circus Krone en het ijsdanspaar Maxi Herber en Ernst Baier.

Huize Wielens was op bescheiden wijze een centrum van cultuur. Vele verenigingen hadden er hun vaste vergaderplaats en voerden daar hun jaarlijkse evenementen uit. Daartoe behoorden zeker: de zaterdag voetbalvereniging Drenthina, de vereniging Grunninger Spraok en de Fryske Vereniging. Meerdere scholen en buurtverenigingen organiseerden op de bovenzaal hun jaarfeesten en toneelavonden. Ook kerkgenootschappen waren dikwijls te gast na de uitbreiding van 1908. De motorclub "Full Out" had voor al haar vergaderingen, evenementen en jaarfeesten Huize Wielens lange tijd als thuishaven.

Huize Wielens was echter het meest vergroeid met Dubbel Vier. Het repertoire van het gezelschap bestond uit licht klassiek Duits en Engels voor de pauze, populair Engels en Nederlands na de pauze. Op het programma stonden onder meer de liederen "Mit Rosen komm ich zu dir" en "In d’ Emmerdennen" met tekst en melodie van Gerrit Broening. Dezelfde tekstdichter, arrangeur en leraar wiskunde schreef tevens de komische opera’s "De verkochte Bruid", Aladin en de Wonderlamp" en "Columbus ontdekt Amerika".

Het 25-jarig jubileum van Dubbel Vier werd gedurende een heel weekend lang op grootse wijze gevierd. Ter ere daarvan werd onderstaande statiefoto gemaakt.

Hoofdstraat-w5e sis-00B02-001-12
Dubbel Vier vereeuwigd ter gelegenheid van hun 25-jarig jubileum.
V.l.n.r. pianist Mewis van Dijk en dirigent Simon Strating.
De zingende leden op de foto zijn:
Olf Veldhuis, Jaap van Brummelen, Henk Jong, Harm Jan van Peer,
Jan Wielens, Henk Smit, Jannes Tepper, Dirk Kort en Jan Ploeger.
Zij ontvingen bij die gelegenheid allen de erepenning van de gemeente Emmen.

Jannes voelde zich meer artiest dan kroegbaas. Het was zijn uitleg als hem werd gevraagd naar zijn beroep. Hij beheerste persoonlijk een uitgebreid Weens repertoire waarmee hij solo optrad. De lepels, die hij altijd in zijn binnenzak bij zich droeg, waren zijn handelsmerk. Jannes Tepper vormde samen met Koos Naber een duo als "De muzikale Kok en Timmerman". Hun optreden was uniek.

In "Aladin en de Wonderlamp" vertolkte Jannes de rol van Aladin. Toen deze zijn geliefde Sulaika wilde bevrijden uit de harem van de sultan Hoesein Ben Ari werd hij gesnapt door de haremwachters. De doodstraf zou daarop moeten volgen. Dat werd door de haremdames met basstemmen bezongen op een overbekende Verdi melodie met:

"Oh, oh, oh wat een nare narigheid, Nog zo jong en dan zijn kop al kwijt…"

Aladin werd tientallen keren opgevoerd in de noordelijke provincies. Een mogelijk nog groter succes was "Columbus ontdekt Amerika". Dit stuk werd ondermeer opgevoerd in een stampvolle Aula, wat later De Muzeval werd. Een stuk vol humor en anachronismen. De stuurman van de Sant Maria werd vertolkt door Harm Jan van Peer en Jannes was Columbus.

Huize Wielens was in zijn eigen vorm een centrum van cultuur. Het behoorde met de eerste generatie Dubbel Vier tot een deel van de historie van Emmen waaraan met warmte en met een glimlach teruggedacht kan worden.

Bron: H.J.Tepper.


Bronvermelding: Omhoog

  • H.J.Tepper Nijmegen. Huize Wielens was voor hem zijn ouderlijk huis hoewel hij geboren was aan de Dennenlaan in Emmen. Toen hij twee en half jaar oud was verhuisde hij met zijn ouders en zijn broer naar "hun" huis aan de Hoofdstraat 91. Als kind maakte hij kennis met een wereld met heel veel verschillende mensen, ideeën en gewoonten. De stamgasten van het café, de biljarters, de kaarters, de vaste gasten van het hotel, de passanten, de artiesten en natuurlijk Dubbel Vier, het zingend dubbel mannenkwartet, die elke vrijdagavond met sociëteitvergunning, het aangename met het nog aangenamere verenigde.
  • F. en B.Stoker.
  • Zie ook: "100 jaar Emmen, veranderingen in bebouwing" deel 2
    Door Sis Hoek Beugeling, J.Withaar, Gerrie van der Veen
    Noordboek 2004, ISBN 90.330.1275.8

 

Wie helpt? Omhoog

 

Klik hier om een e-mail aan Historisch Emmen te versturen Historisch Emmen zoekt altijd naar informatie.
Foto's, kranten, artikelen, advertenties, knipsels, stambomen, genealogie, alles is welkom.
Na digitalisering ontvangt u alles retour.
Help mee Historisch Emmen beter en vollediger te maken.